Motocykle

Historia motocykla cz.2

Kiedy wał korbowy obracał się z prędkością 700 obr./min, silnik osiągał moc 0,5 KM. W układzie rozrządu pracowały dwa zawory. Samoczynny ssący- uruchamiany przez podciśnienie panujące w cylindrze podczas suwu ssania oraz wydechowy, sterowany krzywką. Aby uruchomić silnik należało napełnić gaźnik paliwem (osobnego zbiornika pojazd nie posiadał), następnie trzeba było zagrzać rurę żarową, która zapewniała zapłon mieszanki. Aby tego dokonać należało płomieniem palnika spirytusowego odpalić wbudowany palnik benzynowy, a on już bezpośrednio rozgrzewał rurę żarową. Kiedy rura żarowa nagrzała się do czerwoności, należało wstrzyknąć paliwo do rury ssącej gaźnika i uruchomić silnik przy pomocy ręcznej korby. Gdy silnik podjął pracę, pozostało już tylko wskoczyć na siodło i za pomocą rolkowego napinacza napiąć skórzany pas transmisyjny, przenoszący napęd silnika na pośrednie koło pasowe sprzężone z kołem zębatym, które za pośrednictwem drugiego koła o uzębieniu wewnętrznym napędzało tylne koło motocykla. Dalsza regulacja prędkości odbywała się za pomocą dźwigni sterującej wychyleniem przepustnicy gaźnika. Obie dźwignie- sterująca przepustnicą oraz napinająca pas transmisyjny znajdowały się przed siedzeniem kierownicy. Motocykl mógł rozpędzić się do 14 km/godz. Reitwagen mit Petroleum Motor był w rzeczywistości konstrukcją doświadczalną, mającą za zadanie sprawdzić przydatność silnika spalinowego do napędu pojazdów. Późniejsze działania Daimlera są już wyłącznie zawiązane z historią automobilizmu. Pierwszy amerykański jednoślad napędzany silnikiem spalinowym zastał zbudowany przez E.J Penningtona na początku lat 90.XIX wieku. Za pierwszy motocykl produkowany seryjnie należy uznać ciekawy pojazd marki Hildebrand & Wolfinliller wytwarzany w Niemczech od 1894 roku.

Pojazd ten został opatentowany pod nazwą Motorrad (motocykl). Konstrukcja była jak na owe czasy nietypowa. Między cztery ukośne rury stalowej ramy wmontowano zbiornik paliwa. Pod nim znajdował się dwucylindrowy silnik czterosuwowy, co ciekawe, chłodzony cieczą.

O przygotowanie mieszanki palnej dbał powszechnie wówczas stosowany gaźnik powierzchniowy. Zapłon, podobnie jak w motocyklu Daimlera, żarnikowy. W układzie chłodzenia, rolę chłodnicy pełnił potężny błotnik, natomiast rury ramy wykorzystano jako przewody, którymi oscylowała woda w samoczynnym obiegu zamkniętym. Silnik nie miał skrzyni korbowej ani kół zamachowych i napędzał tylne koło bezpośrednio za pomocą długich korbowodów. Wadą takiego rozwiązania był nierówny bieg maszyny- skokami do przodu, szczególnie przy mniejszych prędkościach. Aby załagodzić ten niekorzystny efekt, zastosowano pasy gumowe, które miały spełniać rolę nie istniejących kół zamachowych. Siła napięcia tych pasów była regulowana w zależności od prędkości obrotowej silnika. Służył do tego mechanizm napinający obsługiwany przez kierowcę za pomocą korby. Jedynym elementem zapewniającym amortyzację wstrząsów było rowerowe siodło, natomiast jedynym hamulcem gumowy klocek dociskany do opony przedniego koła.

Pierwsze seryjne produkcje
Wciągu trzech lat warsztat braci Hildebrandów i Aloisa Wolfmillera opuściło 1500 takich pojazdów, a dalszych 1000 wyprodukowano we Francji na podstawie licencji. Motocykl zaopatrzony był w pneumatyczne ogumienie wynalezione przez Johna Boyda Dunlopa w 1888 roku.

17.07.2009. 15:02

Comments

Artykuł nie był jeszcze komentowany