Motocykle

Historia motocykla cz.3

Trójkołowiec De Dion-Bouton
Konstrukcją, która cieszyła się najprawdopodobniej największym powodzeniem w czasach, kiedy motoryzacja przechodziła wiek niemowlęcy był francuski trójkołowiec De Dion-Bouton po raz pierwszy zastosowano zapłon elektryczny. Dzięki temu osiągnął on wysoką jak na tamte czasy prędkość. Istniały wersje o pojemności 185, 215 lub 250 cm3. Ich moc wynosiła odpowiednio: 0,75, 1,25 i 1,75 KM. W układzie zasilania stosowano gaźnik powierzchniowy. Urządzenie to działało w niezwykle prosty sposób. Strumień zasysanego przez tłok powietrza prowadzony był specjalnym przewodem przez zbiornik paliwa, gdzie rozpędzone powietrze, przelatując nad lustrem cieczy, mieszało się z oparami benzyny. Utworzona takim sposobem mieszanka wędrowała dalej do cylindra, gdzie następował jej zapłon. Napęd obu tylnych kół realizowano za pomocą przekładni zębatej, mechanizmu różnicowego i odciążonych półosi.

Trójkołowiec w Polsce
Trójkołowce Alberta de Diona i Georgesa Boutona sprowadzano również do Królestwa Polskiego przez Warszawskie Przedstawicielstwo Maszyn Rolniczych Stanisława Grodzkiego. Jeden z tych egzemplarzy przetrwał do dziś i znajduje się w zbiorach Muzeum Techniki w Warszawie. Dzięki nowoczesnej konstrukcji silniki De Dion-Bouton bardzo chętnie, za to nie zawsze legalnie kopiowano i wykorzystywano do napędy motocykli wielu ówczesnych marek. Zafundowały twórcom również liczne sukcesy sportowe. Pojazd mógł osiągnąć prędkość 50 km/godz.

Kolejne metamorfozy - zastosowanie silnika dwusuwowego
W przeciwieństwie do współczesnych, pierwsze motocykle, w tym także seryjnie produkowane motory Hildebranda i Wolfmillera oraz De Dion-Bouton wyposażone były w silniki czterosuwowe. Stosowanie dwusuwów zapoczątkowali Anglik Scott i Niemiec Ruppe. Ten ostatni pracując w fabryce pojazdów parowych (Dampfkraftwagen - stąd nazwa DKW) w Zschopau, skonstruował w 1920 roku swój pierwszy silnik dwusuwowy przeznaczony do napędu roweru; do 1941 roku w tej fabryce wyprodukowano 30 typów silników dwusuwowych o różnej pojemności. Ze względu na liczne zalety tych silników nazwa DKW zmieniła swoje znaczenie na Das kleine Wunder - małe cudo. Aktualnie produkcję motocykli DKW kontynuuje ta sama fabryka - pionier seryjnej produkcji, która po upaństwowieniu w 1945 roku zmieniła nazwę na Motorradwerk Zschopau (MZ).

Sokół i jego rodzeństwo - pierwsze polskie maszyny
Pierwszy polski motocykl został skonstruowany w 1932 roku przez inżyniera T. Rudawskiego, a jego produkcję podjęły w tym samym roku Centralne Warsztaty Samochodowe (CWS) w Warszawie. Był to motocykl „Sokół”, wyposażony w silnik czterosuwowy, dwucylindrowy 995 cm3, o mocy 21 KM i prędkości jazdy 105 km/godz. W 1935 roku powstaje jego odmiana „Sokół 600 RT”, o pojemności 575 cm3, a w 1936 roku rozpoczęła się produkcja motocykla „SHL” (Suchoniewska Fabryka Odlewów i Huta Ludwików). Konstruktorem „SHL” był inżynier R. Ekielski. Były one wyposażone w licencyjny silnik dwusuwowy Villiersa. Wcześniej, bo już na przełomie 1933-1934 roku, Ekielski zbudował motocykl „Orlę”, o pojemności 350 cm3 z silnikiem Villersa, wykonany w jednym egzemplarzu wobec braku poparcia finansowego ze strony władz państwowych. Do okresu wojny wykonano ponad 300 motocykli SHL.

A co dzisiaj?
Współczesny motocykl zrobił światową karierę i jest produkowany we wszystkich rozwiniętych technicznie krajach świata. Amerykanin Dave Campos jadąc po powierzchni słonego jeziora w stanie Utach (USA), osiągnął na motocyklu średnią prędkość 518,45 km/godz. Kilkumetrowej długości „Easyrider” był napędzany konwencjonalnie przez dwa półtoralitrowe silniki Harley Davidson.

17.07.2009. 15:09

Comments

Artykuł nie był jeszcze komentowany